เฉี่ยซื่อกล่าวว่า “แต่หน้าที่ของพวกเรา ก็คือการปกป้องนายท่าน”
ฝูเซิงกล่าวว่า “มีข้าอยู่ทั้งคน ยังต้องให้เด็กเหลือขออย่างพวกเจ้ามาคุ้มครองนายท่านอีกอย่างนั้นหรือ?”
ฝูเซิงโจมตีพวกเขาอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันก็ทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่า ความสามารถของตนเองนั้นไม่เพียงพอ และตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ฝูเซิงจึงกล่าวว่า “พวกเรา าไปกันเถอะ! ข้าไม่ชอบท่าทางที่ดูเหม่อลอยของเจ้าเลยจริง ๆ”
“อื้ม!”
ร่างเงาทั้งสองได้พุ่งทะยานออกไปจากเมืองซากโบราณ และเมื่อวิหคนรกแห่งความตายเหล่านั้นสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังมา พวกมันก็เริ่มโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
พลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีระเบิดออกมา และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ไสหัวไป!”
พลังจิตวิญญาณได้แยกนกน้อยสีเทาเหล่านี้ออกไปโดยตรง ตอนนี้มู่เฉียนซีไม่มีเวลาว่างจะมาสนใจวิหคนรกแห่งความตายเหล่านี้ เพราะนางต้องการที่จะรู้ว่าสถานการณ์ของจิ่วเยี่ยในตอนนี้เป็ นอย่างไรกันแน่
“ไปกันเถอะ!” วิหคนรกแห่งความตายเหล่านี้ไม่กล้าเข้ามาใกล้อีกแล้ว ดังนั้นมันจึงทำให้พวกเขาตรงไปยังสนามรบก่อนหน้านี้โดยไร้สิ่งกีดขวาง
ตูมมม โครมมม!
มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวออกมา การต่อสู้ที่มืดฟ้ามัวดินทาง
