ู่ดี ฉะนั้นพวกเราก็จะสามารถตามจับเขาได้เสมอ ไม่ต้องรีบหร รอก”
ในเวลานี้มีร่างเงาสองสามร่างพุ่งทะยานเข้ามา พวกของทานหลางกลับมาแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาทั้งสามคนได้รับชัยชนะมาอย่างสวยงาม
พวกที่พ่ายแพ้ทั้งสามคนนี้ไม่ได้ถูกพวกของทานหลางสังหาร เนื่องจากว่าเจ้านายไม่ได้สั่งให้สังหารพวกเขา
แม้ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บจนเหลือแต่ลมหายใจ แต่แววตาของพวกเขาที่จ้องมองไปยังมู่เฉียนซีนั้นก็ยังคงแน่วแน่ และเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
จื่อโยวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คนงาม ทั้งสามคนนี้เจ้าจะฆ่าหรือเก็บเอาไว้?”
“อย่างไรข้าก็เก็บเอาไว้มาสามคนแล้ว เช่นนั้นก็เก็บพวกเขาเอาไว้เถอะ อีกทั้งเรื่องความสามารถของเขาก็แข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัยเลย” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
สุดท้ายแล้วมู่เฉียนซีก็รับของขวัญอันล้ำค่าที่อู๋หยามอบให้ด้วยรอยยิ้ม
หนุ่มน้อยในชุดสีขาวกล่าวว่า “ข้าไม่มีทางทรยศท่านอู๋หยาเหมือนพวกมันทั้งสามคนแน่นอน ทางที่ดีเจ้ายอมแพ้เสียเถอะ! ฆ่าพวกเราซะ! พวกเราไม่เคยกลัวตายอยู่แล้ว”
“ตกอยู่ในมือของข้าแล้ว จะเป็นหรือตาย มันก็ขึ้นอยู่กับข้า” มู่เฉียนซีกล่าวพลางยกยิ้มจาง ๆ
หลังจากนั้นเข็มยาหลายเล่มก็พุ่งทะยานออกไป และปักลงบนตัวของพวกเขา
