ลือแม้กระทั่งเศษซากเสียมากกว่า
ถึงจะเผชิญหน้ากับอันตรายเช่นนี้ แต่โยวจีกลับค้นพบว่ามู่เฉียนซีกำลังหัวเราะเยาะนางอยู่
“ขอโทษที่จะต้องบอกเจ้าว่า เจ้าไม่มีความสามารถพอที่จะฆ่าข้าได้หรอก”
ทันใดนั้น หนามแหลมสีแดงเลือดก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน และมันก็พุ่งออกไปทางโยวจีทันที
ความเร็วของหนามแหลมนี้รวดเร็วเป็นอย่างมาก อีกทั้งมันยังสามารถทะลวงการป้องกันของระดับอ๋องได้โดยไม่ต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย
พรวด พรวด พรวด!
เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นออกมา จากนั้นบนร่างกายของโยวจีก็เต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผล
พรึ่บ!
หลังจากที่โยวจีหลุดพ้นออกมาได้ นางก็ถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว และจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยสีหน้าที่ตื่นตกใจ
“จะ…เจ้า…”
เดิมทีคิดว่าคนที่จะต้องตายก็คือมู่เฉียนซี แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าผลจะออกมาอย่างเหนือความคาดหมายเช่นนี้ และคิดไม่ถึงเลยว่าโยวจีจะกลายเป็นคนที่ได้รับบาดเจ็บแทน
“หนามโลหิต! ขั้นเทวะอย่างนั้นหรือ!” สีหน้าของอ๋องไป๋กุ่ยฉายแววเคร่งขรึมออกมาทันที
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่โยวจีพลางกล่าวว่า “ในสงครามเช่นนี้หากข้าไม่มีความสามารถระดับอ๋องอยู่ด้วย เจ้าคิดว่าข้าจะมาปรากฏตัวอยู่ในสนามรบของคุ
