ามก็ถูกทำให้เกรี้ยวกราดขึ้นทันที และการโจมตีหลังจากนั้นจึงรุนแรงมากขึ้นไปอีก
โยวจีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ารู้สึกชื่นชอบรูปร่างหน้าตาของใต้เท้าจื่อโยวมากจริง ๆ หากตอนนี้เจ้าไม่ยินยอมทำลายตนเอง เช่นนั้นก็มาเป็นแขกของข้าเถอะ และข้าจะเจรจากับอ๋องทั้ งสองท่านนี้ ให้ไว้ชีวิตใต้เท้าจื่อโยวเอง”
จื่อโยวกล่าวด้วยความรังเกียจว่า “คนขี้เหร่นี่ไม่รู้จักเจียมตัวจริง ๆ สินะ เป็นแขกของเจ้าอย่างนั้นหรือ? เกรงว่าข้าจะทนไม่ไหวเอาน่ะสิ!”
ด้วยความที่จื่อโยวปากร้ายขนาดนี้ จึงได้ทำให้สีหน้าของโยวจีเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมาทันที “ดีจริง ๆ! ใกล้จะตายอยู่แล้วยังจะกล้าปากดีเช่นนี้อีก เจ้ากล้ามากนะ”
“ข้ากล้าหรือไม่ คนงามในใจของข้าย่อมรู้ดี และแน่นอนว่านางแม่มดเฒ่าอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์จะได้รู้หรอก” จื่อโยวกล่าวพลางแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
ตูมมม!
มีเสียงดังกึกก้องออกมา และอาการบาดเจ็บของจื่อโยวก็เพิ่มมากขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว
“ใต้เท้าจื่อโยว!” เหล่าลูกน้องของคุกโลหิตเหล่านั้นเป็นห่วงเขาเป็นอย่างมาก
จื่อโยวคลี่ยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา “คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะต้องมาตายก่อนท
