หลังจากที่ออกมาจากขุมนรกสีโลหิตแล้ว ฝูเซิงก็ตรงไปที่คุกโลหิตทันที
ในตอนที่เขาเหยียบลงบนพื้นดินของคุกโลหิต ฝูเซิงก็สูดหายใจเข้าลึกพลางกล่าวว่า “คุกโลหิต ในที่สุดข้าก็กลับมาแล้ว! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
พั่วจวินและจื่อเวยเองก็ติดตามเขามาด้วยเช่นกัน พวกเขารู้ว่าฝูเซิงผูกพันธสัญญากับเจ้านายของเขา ฉะนั้นหากติดตามเขาไปจะต้องเจอนายท่านอย่างแน่นอน
ฝูเซิงเหลือบมองไปทางพวกเขาแล้วกล่าวว่า “ข้ายังไม่ไปตามหาเจ้าตัวน้อยตอนนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าใจของนางจะมีเจ้าของแล้ว นอกจากนี้ผู้ชายของนางยังแข็งแกร่งและยอดเยี่ยมมากอีกด้วย พวกเข ขาทั้งสองคนแยกจากกันนานขนาดนั้นพวกเราอย่าเข้าไปเกะกะเลยจะดีกว่า ตอนนี้ไปดูคุกโลหิตที่ห่างหายกันไปนานก่อนเถอะ”
ฝูเซิงไม่ได้ต้องการไปยังเมืองหลักของคุกโลหิต เขาหายไปนานขนาดนี้ ฉะนั้นคุกโลหิตจะต้องมีอ๋องคนใหม่ไปแล้วแน่นอน ดังนั้นเขาจึงเตรียมตัวที่จะไปเมืองหนามโลหิตแทน
ฝูเซิงปรากฏตัวที่เมืองหนามโลหิตอย่างไม่รีบร้อน และในตอนที่เขามาถึงเมืองหนามโลหิต ก็เห็นกำแพงเมืองที่คุ้นเคย และมันก็ยังคงเป้นเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เขาจากไป
มันช่างน่าคิดถึงเสียจริงๆ!
ไม่รู้
