่งแล้ว
ตอนนี้อวิ๋นจื่อได้รับบาดเจ็บแล้ว ส่วนเฉี่ยซื่อยังคงกัดฟันต่อสู้ต่อไป
พวกของเฉี่ยอี้ก็ได้รับข่าวด่วน ว่าเมืองหนามโลหิตมีศัตรูที่แข็งแกร่งเข้ามาบุกโจมตีแล้วเช่นกัน
และแม้แต่ท่านอวิ๋นจื่อก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นั้นเลย ซึ่งพวกเขาก็รีบพุ่งกลับมาดูด้วยความรวดเร็ว และพวกเขาก็ได้เห็นร่างเงาของคนที่งดงามคนหนึ่ง
เขายืนอยู่กลางอากาศ ราวกับเป็นภูมิทัศน์ที่งดงามก็มิปาน
แม้ว่าจะไม่ได้เจอมานานนับพันปีแล้ว แต่รูปร่างหน้าตาของเขาก็ยังคงฝังอยู่ในส่วนลึกของกระดูกของเขา และไม่มีทางลืมเลือนได้อย่างแน่นอน
ดวงตาของเฉี่ยเอ้อมีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย เป็นนายท่าน...นายท่านกลับมาแล้ว…
เฉี่ยอี้กล่าวว่า “เฉี่ยซื่อ พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!”
“ท่านอวิ๋นจื่อ หยุดก่อนขอรับ!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ฝูเซิงเองก็ไม่ได้เคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน
เขามองทั้งสามคนที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่รวดเร็วที่สุด ซึ่งพวกเขาดูคุ้มมากเลยจริงๆ!
เขาเป็นคนช่วยพวกเขาเหล่านี้กลายร่างเป็นมนุษย์ด้วยมือตนเอง และคอยเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของพวกเขาเองด้วย
ฝูเซิงกล่าวว่า “ข้าคิดว่าพวกเจ้าทั้งสามคนจะตายไปแล้วเสียอีก! คิดไม่ถึงว่าจะปล่อยให้เมืองหนามโลหิต
