ดังนั้นจึงไม่ได้ฆ่าเขาในทันที
ฟิ้ว!
มีเข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งไปทางเจ้าโลหิต
มู่เฉียนซีเห็นด้วยกับวิธีของฝูเซิง แต่กลัวว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น ดังนั้นจึงได้มอบสิ่งของบางอย่างให้แก่เจ้าโลหิต
“อ๊ากกกกกก!” ทันทีที่ยาพิษแพร่กระจายไป เจ้าโลหิตก็กรีดร้องออกมาในทันที
“นี่เจ้าทำอะไรกับข้า? เจ้าทำอะไรข้ากันแน่?” เจ้าโลหิตจ้องมองไปทางมู่เฉียนซีดด้วยความโกรธ
“ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสสักหน่อย ว่าการที่ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้อย่างสิ้นเชิงนั้นรู้สึกอย่างไร! ดีหรือไม่?” มู่เฉียนซีกล่าวกับเจ้าโลหิตด้วยรอยยิ้ม
“เจ้านี่มันช่างบังอาจนัก!”
“เจ้ามันคือคนแพ้ เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงพูดคำนี้ออกมา” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
ในเวลานี้ มีเสียงที่โกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “ท่านเจ้าโลหิตกล่าวถูกต้องแล้ว นักโทษอย่างพวกเจ้าช่างบังอาจนัก คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าสังหารผู้ดูแลขุมนรกสีโลหิตแห่งนี้”
