หนีไปได้ นางจะต้องตายแน่นอน”
เจ้าตัวน้อยนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!
บทสนทนาของพวกเขา ได้ถูกคนที่ยืนอยู่ข้างนอกได้ยินอย่างชัดเจน ซึ่งคนผู้นี้ก็คือฝูเซิงนั่นเอง
“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ?” จื่อเวยกล่าวอย่างเย็นชา
ฝูเซิงเดินออกมา เสื้อผ้าของเขาสวยงามเป็นอย่างมาก อีกทั้งรูปลักษณ์ของเขาก็ยังงดงามมากด้วย จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างเยือกเย็นว่า “เป็นข้าเอง มีอะไรอย่างนั้นหรือ? แขกผู้มีเกียรต ติท่านนี้ต้องการจะฆ่าข้าหรืออย่างไรกัน? ก็แค่ได้ยินบทสนทนาของท่านเองมิใช่หรือ?”
ดวงตาที่อ่อนโยนคู่นั้นมองไปที่ฝูเซิง แม้จะไม่รู้ว่าเจอกันมากี่ครั้งแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งที่เจอชายคนนี้จะต้องทำให้ดวงตาคู่นี้เปล่งประกายอยู่เสมอ
เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “การที่ทำให้เจ้ามาหาข้าได้ มันทำให้ข้ามีความสุขมากจริง ๆ! ฝูเซิง”
จื่อเวยมักจะดูถูกต่อคนที่ชอบผู้ชายโดยไม่สนใจกฏแห่งสวรรค์อย่างเจ้าโลหิตมาก หลังจากนั้นเขาจึงกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าไปเตรียมตัวก่อน! ขอตัว”
แววตาของเจ้าโลหิตทำให้ฝูเซิงรู้สึกรังเกียจเป็นอย่างมาก ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่เลวร้ายเป็นอย่างยิ่ง
เจ้าโลหิตมองไปที่ฝูเซิงพลางกล
