ลกนี้คิดว่าแม้จะเป็นอู๋หยาก็คงไม่เ เชี่ยวชาญเท่าข้าหรอก!”
“ฉะนั้น! ก็จงอย่ามั่นใจในตัวท่านอู๋หยาของพวกเจ้ามากจนเกินไปนักเลย มิเช่นนั้นอาจจะต้องตายอย่างน่าสังเวชก็เป็นได้!”
พรวด!
พั่วจวินกระอักเลือดออกมา และหลังจากนั้นริมฝีปากของเขาก็กลายเป็นสีดำ
แค่ความประมาทเพียงชั่วขณะ คิดไม่ถึงว่ามันจะทำให้เขาโดนพิษเข้าเสียแล้ว
จื่อเวยกล่าวว่า “พั่วจวิน เจ้าถอยไปก่อน! เจ้าประมาทเกินไปแล้ว คนที่ท่านอู๋หยาต้องการจัดการ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร”
และคนผู้นี้ก็ไม่ได้เป็นเพียงคนที่ท่านอู๋หยาต้องการจัดการเท่านั้น แต่ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนที่ฝ่าบาทจิ่วเยี่ยชอบอีกด้วย ดังนั้นนางต้องยิ่งไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
แม้ว่าพั่วจวินจะสูญเสียพลังในการต่อสู้ไปแล้ว แต่จื่อเวยก็ยังคงใจเย็นและสงบอยู่มาก
เขากล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “ทั้งการต่อสู้ระยะประชิด ความเร็ว พลังป้องกันทางกายภาพและพิษของเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ แต่ทว่าตอนที่ท่านอู๋หยาให้พวกข้ามาที่นี่ เขาก็ได้คำนวณจุดนี เอาไว้แล้ว และหากพวกเราที่ไม่มีพลังวิญญาณไร
