มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “อ๋อ! ที่แท้ขุมนรกสีโลหิตก็มีกฏเช่นนี้นี่เอง แต่ข้าเองก็ไม่ได้คิดจะฆ่าเจ้าเช่นกัน!”
ฉึก!
เข็มยาอีกเล่มหนึ่งแทงเข้าไปในผิวหนังของเขา
“อ๊ากกกก!” พิษได้ปะทุออกมาแล้ว และตอนนี้เขาก็รู้สึกเจ็บปวดจวนเจียนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
เขาถูกหนามโลหิตมัดเอาไว้ เมื่อยิ่งดิ้นรนบาดแผลก็ยิ่งทวีความสาหัสมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งมันทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก
เขากล่าวอย่างขอร้องว่า “ปล่อยข้าไปเถอะ ปล่อยข้า…”
เขาเป็นผู้คุมมานานหลายปีแล้ว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขากล่าวขอร้องนักโทษอย่างสุภาพเช่นนี้ แต่ความจริงแล้วเขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วนั่นเอง
ผู้หญิงคนนี้ได้สร้างบาดแผลและทรมานเขา ซึ่งมันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการลงทัณฑ์ต่าง ๆ ของคุกนรกเสียอีก
ผู้หญิงคนนี้ นักโทษที่น่าสะพรึงกลัวอย่างผู้หญิงคนนี้ถูกโยนมาจากโลกไหนกันแน่?
ระดับความโหดเหี้ยมเช่นนี้ทั้งชีวิตของเขาเพิ่งเคยได้เจอเป็นครั้งแรก
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “จงจดจำความหวาดกลัวของเจ้า จดจำความทุกข์ทรมานของเจ้าให้ขึ้นใจ หลังจากนี้เป็นต้นไปเจ้าจะต้องฟังคำสั่งของข้า และทำงานเพื่อข้า”
วางยาพิษ และสะกดจิต แต่หากอยู่ภายใต้สถานการณ์ปกติใช้เพียงแค่
