โรงเตี้ยมได้ไม่นาน ก็มีคนพุ่งเข้ามา และคนที่เข้ามานั้นก็ไม่มีมารยาทเลยแม้แต่น้อย
เขาเหลือบมองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “พืชกลายพันธุ์หนามโลหิตของเจ้า มันเป็นระดับใด?”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ระดับห้าดาว เจ้าเชื่อหรือไม่?”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ห้าดาว ล้อเล่นหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าพืชกลายพันธุ์ระดับห้าดาวขึ้นไปพบเห็นได้ยากมาในขุมนรกสีโลหิตแห่งนี้? นี่เจ้าจะพูดเกินจริงไปหน่อยแล้ว” พวกเขาหัวเราะขึ้นมาอ อย่างบ้าคลั่ง
เสี่ยวเฉี่ยโมโหมาก คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าพวกมนุษย์โง่เง่าเหล่านี้จะไม่เชื่อว่ามันเป็นพืชกลายพันธุ์ระดับห้าดาว ไหนจะยังกล้ามาหัวเราะเยาะอีก ฉะนั้นมันต้องทำให้พวกเขาเหล่านี้ได้ รู้ถึงความเก่งกาจของหนามโลหิตที่เป็นพืชกลายพันธุ์ระดับห้าดาวนี้สักหน่อยแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “แค่พวกเศษสวะเหล่านี้ไม่ต้องให้ถือมือเจ้าหรอก อย่างไรเสียเสี่ยวเฉี่ยก็เก่งกาจถึงเพียงนี้ เจ้าไม่ควรเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือมิใช่หรือ?”
เมื่อมาถึงขุมนรกสีโลหิตชั้นที่หก คนเหล่านี้ล้วนมีหยกเฉี่ยซาอยู่ในครอบครองเป็นจำนวนมาก อีก
