อิสตรี และยิ่งไม่ต้องพ พูดถึงสตรีที่อัปลักษณ์เช่นนี้ พวกเจ้ายังจะกล้า…”
เพี้ยะ!
คำพูดของเขายังไม่ทันพูดจบ ก็มีเงาสีแดงวาบผ่านไป และบนใบหน้าของท่านเจ้าเมืองผู้นี้ก็มีรอยแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกเลยทีเดียว
นี่คือฝีมือของเสี่ยวเฉี่ย!
เสี่ยวเฉี่ยโมโหเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าเจ้ามนุษย์โง่เง่าผู้นี้จะกล้ามาบอกว่าบริวารตัวน้อยของมันอัปลักษณ์
อย่างที่รู้กันว่าบริวารตัวน้อยของมันนั้นงดงามเป็นที่สองของโลก และคนแรกก็ย่อมต้องเป็นตัวของมันเองแน่นอนอยู่แล้ว
“เป็นพืชกลายพันธุ์ หนามโลหิตอย่างนั้นหรือ!” เจ้าเมืองที่ถูกทำให้เสียโฉมไม่เพียงแต่ไม่โกรธเท่านั้น แต่ยังมองไปยังหนามโลหิตนั้นอย่างตั้งใจอีกด้วย
“สามารถลอบโจมตีข้าได้ ช่างมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ ข้าต้องการหนามโลหิตนี้ เจ้าต้องการหยกเฉี่ยซาเท่าไร?” เจ้าเมืองกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ขอโทษด้วย ข้าไม่ขาย! แม้ว่าข้าต้องการขาย เจ้าก็จ่ายไม่ไหวอยู่ดี!”
“เจ้ากล้าปฏิเสธข้าหรือ เจ้านี่มันช่างบังอาจนัก เด็ก ๆ! นำคนที่กล้าทำร้ายเจ้าเมืองผู้นี้ไปสังหารซะ!” เขากล่าวอย่างดุดัน
คนที่เป็นผู้นำทางข
