นางได้รับบาดเจ็บจนสภาพจะไม่เหมือนคนอยู่แล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายเช่นนี้ได้อีก สมองของมนุษย์ผู้นี้มีปัญหาไปแล้วหรืออย่างไร!
มันเห็นมู่เฉียนซีหยิบยาน้ำขวดหนึ่งออกมา และแทงเข็มยาเข้าไปทีละเข็ม หลังจากนั้นก็รักษาอาการบาดเจ็บด้วยตนเอง
“เฝ้าข้าไว้และอย่าปล่อยให้ข้าถูกอะไรคาบไปได้ล่ะ ข้าขอนอนก่อนสักตื่นหนึ่ง! และเจ้าก็อย่ากังวลไปเลย! ข้าเป็นถึงหมอปีศาจ ฉะนั้นข้ารับพลังธาตุอัคคีได้สูงกว่าพลังธาตุอัสน นีเสียอีก แม้มันจะดูน่าสังเวชเกินไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่าไรนัก แค่นอนสักตื่นก็ดีขึ้นแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวกับเสี่ยวเฉี่ยด้วยรอยยิ้ม
ด้วยเหตุนี้นางจึงนอนหลับไปจริง ๆ หลังจากนั้นผิวหนังที่ดำสนิทก็พลันลอกออกมาชั้นหนึ่ง ซึ่งตอนนี้บริวารตัวน้อยของมันก็กลับมางดงามอีกครั้ง และในที่สุดเสี่ยวเฉี่ยก็ไม่ได้โกรธถึ งขนาดนั้นอีกแล้ว
หลังจากที่มู่เฉียนซีบิดขี้เกียจในวันรุ่งขึ้น บนร่างของนางก็ยังมีหนังสีดำสนิทร่วงหล่นลงมาอยู่บ้างเล็กน้อย ซึ่งมันก็ทำให้นาง
