ปเลยทีเดียว
จื่อโยวมักจะไม่ค่อยโมโหเท่าไรนัก แต่หากเขาโมโหขึ้นมาแล้วละก็ จะน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายที่รุนแรง พวกเขาก็ก้มศรีษะลงทันที เนื่องจากพวกเขาไม่มีกำลังพอที่จะปกป้องเจ้านายได้ แม้ว่าใต้เท้าจื่อโยวจะสังหารพวกเขาจริง ๆ แต่พวกเขาก็ไม่อาจกล่าว อะไรได้อยู่ดี
ในที่สุดจื่อโยวก็สามารถควบคุมความโกรธของตนเองได้ หลังจากนั้นเขาก็ลดจิตสังหารลง และเหลือบมองพวกเขาพลางกล่าวอย่างเย็นชาว่า “พวกเจ้าล้วนเป็นคนของคนงาม เรื่องจัดการพวกเจ้า าต้องให้คนงามเป็นคนตัดสินใจ ไม่ใช่ให้ข้ามาตัดสินใจ มิเช่นนั้นนางจะโกรธเอาได้”
“พวกเจ้าทุกคนไสหัวออกไปจากที่นี่ให้หมด ข้าอยากจะไปดูสักหน่อยว่าขุมนรกสีโลหิตซ่อนอยู่ในสถานที่แบบไหนกันแน่?” จื่อโยวตะโกนใส่พวกเขา
“ขอรับ ท่านจื่อโยว!”
พวกเขาแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว และในชั่วพริบตานั้น บึงสีโลหิตก็เปลี่ยนไปมากจริง ๆ
มีข่าวลือว่าขุมนรกสีโลหิตอยู่ตรงปลายสุดของบึงสีโลหิต และนอกจากนี้ที่นี่ก็เป็นคุกนรกที่อันตรายที
