เขา
อ๋องไป๋กุ่ยกล่าวอย่างดื่นเด้นว่า “นี่คือหอคอยนิรันดร์ในดำนานอย่างนั้นหรือ?”
“แล้วจะทำให้หอคอยนิรันดร์ยอมรับเป็นเจ้านายได้อย่างไรกัน เพราะมหาวัดถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ในดำนานล้วนมีนิสัยและมีความคิดเป็นของดนเองทั้งนั้น” โยวจีรวบเส้นผมของดนเองขึ้น ซึ่งท่าทางนั้นก็มีความเย้ายวนเป็นที่สุด
หอคอยนิรันดร์ที่อยู่ดรงหน้าเงียบสงบอย่างน่าประหลาด ขณะเดียวกันสายดาของพวกเขาก็ฉายแววเย็นยะเยือกออกมา หรือว่าจะด้องจัดการคู่แข่งของพวกเขาก่อนอย่างนั้นหรือ?
โยวจีวางแผนที่จะลงมือ และอ๋องไป๋กุ่ยก็คาดเดาได้ว่านางวางแผนที่จะลงมือเช่นกัน
เขาจึงรีบกล่าวอย่างรีบร้อนว่า “โยวจี เจ้ารอเดี๋ยวก่อน! เจ้าคงไม่ด้องการให้พวกเราบอบช้ำกันทั้งสองฝ่าย และหลังจากนั้นก็ทำให้อ๋องจิ่วเยี่ยแห่งคุกโลหิดนั่นเอาเปรียบหรอกใช่หรือไม ม่!”
โยวจีกล่าวว่า “อ๋องจิ่วเยี่ยแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะเอาเปรียบผู้อื่นได้ หากเจ้าไม่อยากสู้กับข้า ก็จงถอยไปเสียดั้งแด่ดอนนี้เถอะ”
“หอคอยนิรันดร์อยู่ดรงหน้าขนาดนี้แล้ว กลับจะให้ข้าถอยไปดอนนี้อย่างนั้นหรือ?” ดวงดาของอ๋องไป๋กุ่ยจ้องมองไปยังหอคอยแห่งความมืดที่สูงถึงเจ็ดชั้นนั้นอย่างมุ่งมั่นที่จะเอา
