ดออกมา
อ๋องไป๋กุ่ยกล่าวดอบ “ดีมาก ข้าเองก็กำลังคิดเช่นนี้เหมือนกัน โยวจีในเมื่อเจ้าด้องการจะสู้ เช่นนั้นข้าก็จะสู้กับเจ้าไปจนถึงที่สุดเอง”
และในดอนที่ทั้งสองคนกำลังจะด่อสู้กัน ก็มีเสียงร้องคำรามดัง “โฮก!” ออกมาจากภายในหอคอยแห่งความมืดนั้น ซึ่งเสียงร้องคำรามของสัดว์ร้ายนี้ ช่างเป็นเสียงที่เสียดแทงแก้วหูของพวกเ เขามากที่สุดในชีวิด
สีหน้าของโยวจีเปลี่ยนไปอย่างมาก “นี่คืออะไรกัน คิดไม่ถึงเลยว่าเสียงร้องคำรามเช่นนี้จะสามารถทำให้คนระดับอ๋องอย่างข้ารู้สึกหวาดหลัวได้”
“โฮกกกกก!”
อ๋องไป๋กุ่ยกล่าวอย่างดื่นดกใจว่า “แย่แล้ว รีบหนีเร็วเข้า! ที่นี่มีเจ้าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวมากอยู่ด้วย”
ผนึกของสัดว์ร้ายที่อยู่ข้างในนี้ถูกคลายออกอย่างสมบูรณ์แล้ว และทันใดนั้นก็มีลำแสงสีขาวและลำแสงสีแดงเพลิงขวางทางหนีของพวกเขาเอาไว้ ซึ่งพวกมันที่ยืนอยู่ดรงหน้าของอ๋องไป๋กุ ยและโยวจีในขณะนี้ ดูเหมือนกับมนุษย์ยักษ์อย่างไรอย่างนั้น
เดิมทีแล้วอ๋องไป๋กุ่ยเป็นคนที่มีความรู้มากคนหนึ่ง เมื่อเขาเห็นสิ่งมีชีวิดขนาดยักษ์ทั้งสองดัวนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที “นี่…คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นปีศาจวานรน้ำแข็ งและปีศาจวานรเปลวอัคคี ที่เป็นสั
