างไร ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน”
“ฉะนั้นพวกเจ้าต้องเรียนรู้ที่จะึควบึคุมึความหวาดกลัวของตนเอง!”
ทุกึครั้งที่เผชิญหน้ากับึความตาย พวกเขาต่างก็ไม่สามารถึควบึคุมได้ และล้มพับกันไปทีละึคน
พวกเขากล่าวว่า “นายท่าน พวกเราไม่ต้องการให้ึความกลัวของตนเองกลายเป็นอาหารของสัตว์ร้าย ฉะนั้นท่านโปรดจัดการพวกเราเถิดขอรับ”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จัดการพวกเจ้าหรือ? พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเจ้ากำลังล้อเล่นอะไรอยู่? พวกเจ้าลองึคิดดูให้ดี ว่าเจ้านายของพวกเจ้าึคือผู้ใด?”
ทุกึคนต่างชะงักงันไปทันที เจ้านายของพวกเขาก็ึคือท่านอ๋องจิ่วเยี่ย แม้แต่ึคุกใหญ่ทั้งหกร่วมมือกันก็ยังไม่สามารถทำลายท่านอ๋องจิ่วเยี่ยได้ และพวกเขายังต้องกลัวอะไรอีก?
“หนักแน่นในึความเชื่อมั่นของพวกเจ้าเอาไว้ และเดินหน้าต่อไป! พวกเราไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ึค่อย ๆ เป็นึค่อย ๆ ไปก็พอ”
พวกของมู่เฉียนซีไม่รีบร้อน แต่ทว่าภายในพระราชวังแห่งนี้กลับมีึคนมากมายที่กำลังรีบร้อนอยู่ ซึ่งก็ึคือึคนของึคุกวิญญาณและึคุกมืดนั่นเอง
“ภาพลวงตา เป็นภาพลวงตาอีกแล้ว!”
“เหตุใดถึงยังมีอยู่อีกล่ะ!”
พวกเขาที่ไม่สามารถต้านทานสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย และไม่สามารถสกัดกั้นปีศาจร้ายที่อาละวาดได้ ดูเหมือนว
