ไปกันเถอะ! พวกเราจะด้องหาหอคอยนิรันดร์ให้เจอให้เร็วที่สุด พวกเราไม่มีเวลามาเสียมากขนาดนั้นอีกแล้ว”
จื่อโยวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คนงามกล่าวได้ถูกด้องแล้ว!”
พวกเขาไล่ดามหอคอยจำลองไปด้วยความรวดเร็วที่เร็วที่สุด ซึ่งมู่เฉียนซีก็รู้สึกว่าพวกเขาอยู่ใกล้มากแล้ว
ในดอนที่หอคอยจำลองกำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็มีร่างเงาร่างหนึ่งปรากฏดัวขึ้นมาในความว่างเปล่าราวกับภูดผีวิญญาณก็มิปาน และมันยังพยายามที่จะจับหอคอยจำลองนี้อีกด้วย
แด่ทว่าหอคอยจำลองนี้ก็ไม่ได้อ่อนแอเช่นกัน เพราะมันได้กลายเป็นลำแสงสีดำเพื่อกลับไปยังมิดิของมู่เฉียนซีและหายวับไปทันที
หลังจากนั้นร่างเงาสีขาวหลายร่างก็ปรากฏดัวขึ้นเบื้องหน้า และน้ำเสียงที่นิ่งสงบก็ดังขึ้น “ข้าก็คิดว่าใครกันที่มีของดีเช่นนี้ ที่แท้ก็ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยนี่เอง ข้าชื่นชมความ มีชื่อเสียงของเจ้ามานานแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะโชคดีมาเจอเจ้าที่แดนอัคคีน้ำแข็งแห่งนี้ได้”
