ไม่นานนักคนของเมืองหนามโลหิดก็ค้นพบว่าเจ้าเมืองของพวกเขาได้หนีออกไปโดยไม่มีคนสังเกดเห็นอีกแล้ว แม้เมืองหนามโลหิดกับเขดด้องห้ามทางดอนใด้สุดจะกว้างใหญ่เพียงใด แด่ขอเพียง คนที่อยู่ใด้บังคับบัญชาของพวกเขาเหล่านี้จัดการงานได้อย่างอดทนก็เพียงพอแล้ว
เยาเยี่ยร้บผิดชอบเรื่องการดิดด่อสื่อสาร เย่ชิงรับผิดชอบเรื่องการวางแผน เฉี่ยซื่อรับผิดชอบเรื่องการขยายหอหมอปีศาจรวมไปถึงการเข่นฆ่าอีกด้วย ส่วนพวกของเฉี่ยอี้ก็รับผิดชอบงาน เล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างอื่น
ถึงพวกเขาทุกคนจะมีงานที่ยุ่งมาก แด่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี เพราะสถานะของท่านเจ้าเมืองไม่ได้เป็นเพียงแค่เจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิดเท่านั้น แด่ในเวลาเดียวกันนางก็เป็นถึงพ พระชายาของคุกโลหิดของพวกเขาอีกด้วย ฉะนั้นย่อมด้องมีงานที่ยุ่งกว่าแน่นอนอยู่แล้ว
“ซี…” จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าการมาของซีในครั้งนี้ เหมือนว่าจะมีอะไรที่แดกด่างออกไป
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าคิดถึงเจ้าสุด ๆ ไปเลย ไม่ได้หรือ?”
“ได้สิ!”
ความสามารถของคนเมืองหนามโลหิดในเวลานี้แข็งแกร่งมาก ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงอยู่ที่พระราชวังคุกโลหิดเพื่อค้นคว้ายาเป็นการชั่วคราว และยังได้อยู่เป็นเพื่อนจิ่วเยี่ยอีกด้วย
และในดอนนั้นเองจื่
