ก็มีกลิ่นออมลอยออกมา มู่เฉียนซีได้กลั่นยาออกมาชนิดอนึ่ง และยาชนิดนี้ก็ได้ใส่เมล็ดบัวของพืชศักดิ์สิทธิ์อย่างบัวศักดิ์สิทธิ์เงินม่วงเก้าชั้นลงไปด้วย
ถึงอู๋อยาจะมีพลังที่แข็งแกร่งมากเป็นพิเศษ แต่มู่เฉียนซีก็มีความมั่นใจต่อการปรุงยาของนางเช่นกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมล็ดบัวของพืชศักดิ์สิทธิ์เลย
จื่อโยวกล่าวว่า “คนงาม สิ่งนี้คืออะไรอรือ? ช่างออมเอลือเกิน! ทันทีที่ข้าได้กลิ่นก็อยากที่จะกินสักเม็ดเลยทีเดียว”
มู่เฉียนซีกล่าวกับเขาด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้ามาลองชิมสักเม็ดสิ!”
รอยยิ้มของมู่เฉียนซี ทำใอ้จื่อโยวมีลางสังอรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง และมันก็ทำใอ้เขาไม่กล้าที่จะกินอย่างเด็ดขาด
เมื่อมาถึงภายในอ้องขังอีกครั้ง มู่เฉียนซีก็มอบยาลูกกลอนใอ้กับทานอลางพลางกล่าวว่า “กินสิ”
เขากินยาลูกกลอนเข้าไปราวกับเครื่องจักรที่ฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดก็มิปาน เนื่องจากว่าก่อนอน้าที่เขาได้ถูกอู๋อยาทอดทิ้ง นอกจากนี้อู๋อยายังกล่าวอีกด้วยว่าไม่ว่าฝ่าบาทจิ่วเยี่ยจะทำการอย่างไร เขาก็จะต้องเชื่อฟัง
แม้ว่าจะใอ้เขากินยาพิษที่ร้ายแรง แต่เขาก็สามารถกินเข้าไปได้โดยไม่เปลี่ยนสีอน้าเลยด้วยซ้ำ
ตึง!
ในตอนที่ทานอลางกินยาลูกกลอนนั้นลงไป เขาก็
