ไม่อาจปฏิเสธไม่ได ด้ว่า พวกเราที่เป็นคนหนีออกมาจากภายในคุกอันดำมืดของแดนนรกแห่งนั้น ต่างก็เคยฆ่าผู้คนมามากมายกันทุกคน และภายในใจก็มีความมืดมิดเป็นอย่างมาก ทว่ามันก็ไม่ได้ต่างไปจากพืชก กลายพันธุ์ที่โหดเหี้ยมอย่างหนามโลหิตเลย”
เจ้าพวกนี้ที่อยู่เต็มเมืองหนามโลหินล้วนเป็นนักกินทั้งนั้น แต่คนอย่างพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่นักกินธรรมดา ที่ป้อนอาหารแล้วจะสามารถจัดการได้อย่างง่ายดายเสียหน่อย
แต่นางก็ไม่อยากให้เมืองหนามโลหิตของนางต้องเจอกับความเสียหายอีกแล้ว มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “พิษ! หากพวกเจ้ายินยอมถูกพิษของข้าควบคุมแล้วล่ะก็ ข้าก็จะสามารถเชื่อพวกเจ้าได้ ตอนนี้เลย”
ตอนที่อยู่ในหุบเหวอันมืดมิดนางได้กลั่นยาพิษที่พิเศษออกมา และตอนนี้ก็สามารถนำมันมาใช้ประโยชน์ได้แล้ว
ชายในชุดเขียวกล่าวว่า “คิดเจ้าคิดเห็นอย่างไรล่ะ?”
“ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้รับอิสระ ฉะนั้นพวกเราจึงไม่อยากให้อิสระนี้มีเวลาที่สั้นถึงเพียงนี้ และข้าก็อยากมีชีวิตอยู่ด้
