ค์เจ้าก็ไม่ไป แต่อยากจะบุกเข้าไปในนรกที่ไม่มีประตูเสียได้ นอกจากนี้ยังหนีมาจนถึงอาณาเขตของอวิ๋นจื่ออีกด้วย เจ้านี่ช่างรนหาที่ตายเสียจริง ๆ ” มู่เฉียนซีเองก็ออ อกโรงเช่นกัน
“这家伙交给你处理,其他人就交给我们吧!””เจ้าหมอนี่มอบให้เจ้าเป็นคนจัดการก็แล้วกัน ส่วนคนอื่น ๆ มอบให้พวกข้าจัดการให้เถอะ!”
ทันทีที่พูดจบ มู่เฉียนซีกับพวกของเฉี่ยซื่อก็พุ่งทะยานไปที่คนอื่นทันที และนักปรุงยาที่เหลืออยู่คนนั้นก็เผชิญหน้ากับพลังอันแข็งแกร่ของอวิ๋นจื่อด้วยตัวที่สั่นเทา
“ตึก!” ยังไม่ทันรอให้อวิ๋นจื่อลงมือ เจ้าหมอนี่คุกเข่าลงไปบนพื้นโดยไม่หยิ่งยโสในศักดิ์ศรีเลยแม้แต่น้อย
“ท่านพืชศักดิ์สิทธิ์ ท่านพืชศักดิ์สิทธิ์ข้าผิดไปแล้ว ท่านพืชศักดิ์สิทธิ์โปรดไว้ชีวิตด้วย! ข้าคือนักปรุงยา ข้าคือนักปรุงยาขั้นเทวะเชียวนะขอรับ! ไม่มีใครที่เหมาะจะคอยรับใช ช้ท่านพืชศักดิ์สิทธิ์ได้เท่ากับนักปรุงยาขั้นเทวะแล้ว ท่านได้โปรดอย่าฆ่าข้าเลยนะขอรับ….”
อวิ๋นจื่อจ้องมองไปที่เขาด้วยท่าทางเย็นชา “เจ้ามีสิทธิอะไร แล้วนี่ยังกล้าเรียกตนเองว่านักปร