ห้เจ้า ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากได้มันหรอกหรือ?”
“อยากได้สิ อยากได้! แน่นอนว่าต้องอยากได้อยู่แล้ว! ข้าจะไม่อยากได้ได้อย่างไร!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างตื่นเต้น
ร่างเงาสีม่วงพุ่งทะยานออกไป จากนั้นก็เหยียบลงบนใบบัวสีเขียวอย่างแผ่วเบา และมู่เฉียนซีก็ก้มศรีษะลงเด็ดเมล็ดบัวสีม่วงเงินทีละเม็ดอย่างระมัดระวัง
เมล็ดบัวหล่นลงมาบนฝ่ามือของนาง หลังจากนั้นก็แผ่กระจายพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์มากออกมา นี่จะต้องเป็นวัตถุดิบของยาที่ดีอย่างแน่นอน
ถึงมู่เฉียนซีจะดูเหมือนระมัดระวังเป็นอย่างมาก แต่ความเร็วในการเก็บเกี่ยวก็เร็วมากเช่นกัน
ภายในพริบตาเดียวนางก็เก็บเมล็ดบัวทั้งหมดเหล่านั้นของเขาจนหมดเกลี้ยง และไม่เหลือเลยแม้แต่เม็ดเดียว
“เจ้า…” นี่ทำเอาอวิ๋นจื่อพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว
หลังจากนั้น เมล็ดบัวอีกกองหนึ่งก็ปรากฏออกมาอีกครั้ง อาการบาดเจ็บของร่างกายเขาก็ดีขึ้นมากแล้ว
พลังวิญญาณหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นเมล็ดบัวย่อมต้องปรากฏออกมาแน่นอนอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ข้ายังสามารถเก็บได้อีกหรือไม่?”
“เก็บไปตั้งมากมายขนาดนั้นแล้ว เจ้าจะเอาไปทำเป็นแกงเมล็ดบัวหรืออย่างไร?” จำนวนที่นางได้ไปก่อนหน้านี้ เพียงพอให้นางใช้ได้เป็นร้อยปี
