ื่อนางอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเหวนี้ ก็ค้นพบว่ามีดอกบัวสีดำอยู่ช่อหนึ่ง
มันคือเผ่าพันธุ์เดียวกับอวิ๋นจื่อเลย!
เจ้าหมอนี่ดูดซับพลังของอสนีบาตด้วยความโลภ ซึ่งมันก็ส่งผลกระทบให้บริเวณโดยรอบไม่มีพลังอสนีบาตเลยแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้มันจึงทำให้มู่เฉียนซีสามารถผ่อนคลายได้เล็กน้อย ฉะนั้นนางจึงให้อวิ๋นจื่อออกมา
ร่างเงาสีม่วงเงินร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้น อวิ๋นจื่อกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “เจ้า…เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ด้วย หลายวันมานี้ข้าคุยกับเจ้าอยู่ตลอด เจ้าไม่ได้ยินข้าเลยอย่างนั้นหร รือ?”
“ข้าใช้พลังงานทั้งหมดต่อสู้อยู่กับพลังอสนีบาต จะเอาแรงที่ไหนไปคุยกับเจ้ากันล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าว
เขาถามว่า “ที่นี่คือที่ไหน?”
“ที่นี่คือเหวลึกที่อยู่ตรงแกนกลางของหุบเขาอัสนีโกลาหล และพลังอัสนีของที่นี่ล้วนถูกเผ่าพันธุ์เดียวกับเจ้าดูดซับไปหมดแล้ว ฉะนั้นเราสามารถพักผ่อนอยู่ที่นี่ได้สักพัก!”
“กะ…แกนกลาง…คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีชีวิตรอดมาจนถึงที่นี่ได้”
ไม่เคยมีผู้ใดสามารถมาถึงแกนกลางของหุบเขาอัสนีโกลาหลนี้ได้มาก่อน และคาดว่าคนที่มาคงถูกฟ้าผ่าจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้วแ
