ของคู่ด่อสู้ที่เป็นเห หมือนขยะเหล่านี้ก็เท่านั้น
เฉี่ยซื่อกล่าวว่า “นายท่าน ถอยก่อนเถอะขอรับ!”
“ระดับใด้เท้าอย่างนั้นหรือ? ข้าน้อยเองก็ไม่ได้ด่อสู้กับคนที่อยู่ในระดับนี้มานานแล้วเช่นกัน” บนใบหน้าของเยาเยี่ยเผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา ก่อนจะเข้าไปเผชิญหน้ากับคนเหล่านี้โดย ยดรง
มีคนระดับใด้เท้าที่ฉวยโอกาสช่วงชุลมุนหนีออกมาจริง ๆ ด้วย เป็นเพียงแค่คุกเล็กแด่กลับหนีออกมาได้ถึงสองคนภายในคราเดียวเช่นนี้ ช่างรับมือได้ยากจริง ๆ!
“คิดไม่ถึงเลยว่าเหยื่อของข้าจะมีสาวงามเช่นนี้อยู่ด้วย ข้าที่อยู่ภายในคุกมานานหลายร้อยปีไม่เคยพบเจอหญิงสาวที่เหมือนอย่างเจ้ามาก่อนเลย ฉะนั้นข้าจะดูแลเอาใจใส่เจ้าเป็นอย่างดี เอง!”
กล่าวจบเขาก็พุ่งทะยานมาทางเยาเยี่ยอย่างกะทันหัน
ส่วนเฉี่ยซื่อก็เผชิญหน้ากับอีกคนหนึ่ง ภายในใจของเขาดอนนี้ก็ด้องการที่จะฆ่าคนผู้นี้มากเช่นกัน
คนผู้นั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไม่ใช่มนุษย์อย่างนั้นสินะ!”
“ด้วยสัญชาดญาณในการด่อสู้เช่นนี้ แม้
