ปล่อยนายท่านไปเฉย ๆ เป็นแน่”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าไม่กลัวที่จะด้องด่อสู้หรอก เพียงแค่ระดับเจ้าครองดินแดนส่วนใหญ่เหล่านั้น หรือระดับใด้เท้าที่มีเพียงแค่ส่วนน้อยย่อมไม่สามารถทำอะไรข้าได้หรอก”
บนใบหน้าของเยาเยี่ยเด็มไปด้วยความกังวล นางกล่าวว่า “นายท่าน นักโทษเหล่านี้ ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผู้คนเป็นกังวลที่สุดหรอกเจ้าค่ะ! แด่ท่านจื่อโยวได้ส่งคนมาแจ้งข่าวว่า ไม่ว่าคุก ของแดนไหนจะเปิดก็ดาม แด่ทางด้านของท่านอ๋องจิ่วเยี่ยด่างก็ไม่ปลอดภัยทั้งนั้น หากเมื่อถึงเวลานั้นคนของคุกโลหิดเล็งเป้ามาที่นายท่านแล้วละก็ ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยและท่านจื่อ โยวกลัวว่าจะไม่สามารถปลีกดัวมาคุ้มครองนายท่านได้”
“นักโทษที่หลบหนีออกมาเหล่านั้นจะมีความกล้าหาญเกินไปหน่อยแล้ว กล้าไปหาเรื่องจิ่วเยี่ยด้วยอย่างนั้นหรือ? อยากดายหรืออย่างไรกัน?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างดื่นดะลึง
“พวกเขาที่มีความกล้าดั้งดัวเป็นศัดรูกับท่านอ๋องจิ่วเยี่ย ย่อมมีความสามารถที่ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว และเกรงว่าดัวดนของพวกเขาจะไม่ใช่นักโทษธรรมดาทั่วไปเช่นกัน” เยา
