ะไม่ยืดยาดเลยแม้แต่น้อย
หากนางอบรมเลี้ยงดูอย่างดี เขาจะต้องสามารถจัดการหอหมอปีศาจแต่เพียงผู้เดียวได้แน่
เฉี่ยซื่อกล่าวอย่างมีความสุขว่า “สามารถช่วยเจ้านายได้ เฉี่ยซื่อมีความสุขมากจริง ๆ”
หลังจากที่การประมูลยาขั้นเทวะเสร็จสิ้นแล้ว การดำเนินการประมูลยาขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงเหล่านั้น ก็ยังคงถูกกวาดไปจนไม่เหลืออีกเช่นกัน
เยาเยี่ยกล่าวว่า “ไม่สำคัญเลย หากมีท่านที่ไม่สามารถประมูลยาลูกกลอนหายากเหล่านี้ไปได้ เพราะภายในหอหมอปีศาจของเมืองหนามโลหิตยังมียาจำเป็นทั่วไปขายอยู่อีกมากมาย ทุกท่านสามารถไปเยี่ยมชมและเลือกซื้อจากที่นั่นได้”
เมื่อเทียบยาทั่วไปเหล่านั้นกับยาล้ำค่าเหล่านี้ มันมีราคาที่ถูกกว่าอย่างเห็นได้ชัด นอกจากนี้ยาที่ขายก็ราคาถูกกว่าที่ซื้อในคุกโลหิตจากช่องทางอื่นอีกด้วย
พวกเขามาเพื่อซื้อยาลูกกลอน ฉะนั้นย่อมต้องพานักปรุงยาที่มีความรู้บ้างมาด้วย
ในตอนที่นักปรุงยาได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์เหล่านั้นก็ถามขึ้นมาว่าท่านหมอปีศาจอยู่ที่ใด? เพราะพวกเขาต้องการที่จะขอคารวะเป็นอาจารย์!
เยาเยี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ทุกท่านก็เคยเห็นท่านหมอปีศาจมาแล้วมิใช่หรือ? คนผู้นั้นก็คือท่านเจ้าเมืองของพวกเรานั่นเอง”
ตอนที่อย
