องเจ้านาย แน่นอนว่าจะต้องยอดเยี่ยมกว่ายาลูกกลอนของนายท่านแน่นอน ฉะนั้นต้องสำเร็จแน่”
ภายในสายตาของนักกิน ยาไหนที่อร่อยก็เป็นยาที่ยอดเยี่ยมทั้งนั้น
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉี่ยเอ้อร์ มู่เฉียนซีก็พูดไม่ออกเลยทีเดียว
จากนั้นลำแสงสีแดงเลือดก็ส่องสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นกิ่งก้านทั้งหมดของหนามโลหิตนั้นก็หายไป และก็มีร่างของมนุษย์ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางแสงสว่างนั้น
ในตอนที่แสงสว่างนั้นเริ่มเลือนลางลง หนุ่มน้อยในชุดสีม่วงก็เดินออกมา
รูปร่างหน้าตาของหนุ่มน้อยผู้นี้หล่อเหลาเป็นอย่างมาก ดวงตาสีแดงเลือดที่เปล่งประกายราวกับพลอยแดงก็มิปานจ้องมองไปทางมู่เฉียนซี หลังจากนั้นเขาก็วิ่งไปอยู่ตรงหน้าของมู่เฉียนซีพลาง งกล่าวว่า “เจ้านาย!”
เมื่อเขาคลี่ยิ้มออกมาก็เผยให้เห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง และยังมีเขี้ยวน้อยที่ดูน่ารักน่าชังอีกด้วย เขามองไปทางมู่เฉียนซีด้วยความชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งมันดูไม่ซับซ้อนและไร้ อันตรายอย่างสิ้นเชิง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้ายอมรับข้าเป็นเจ้านายอย่างนั้นหรือ?”
“เดิมทีท่านก็เป็นเจ้าน
