์ด้วยชีวิตของผู้คนมาจำนวนนับไม่ถ้วนมาแล้ว ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องโกหกอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้คนเหล่านี้จึงสอบถามรองเจ้าเมืองโม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “ท่านรองเจ้าเมืองโม่ ข้าเคยได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้หนามโลหิตของเมืองหนามโลหิตล้วนกินมนุษย์เป็นอาหาร เจ้ าเมืองของพวกเจ้าจัดการฆ่าหนามโลหิตทั้งหมดเหล่านั้นได้อย่างไรกันแน่?”
“นี่คือเรื่องของท่านเจ้าเมือง ไม่ใช่คนตัวเล็ก ๆ อย่างข้าจะไปรับรู้ได้ แขกทุกท่านเชิญทางนี้ โรงประมูลอยู่ทางนั้นขอรับ”
เมื่อพวกเขาพยายามที่จะหาข้อมูล แต่รองเจ้าเมืองโม่กลับแสร้งทำเป็นนอบน้อมใส่พวกเขา และสุดท้ายเขาก็ไม่ได้สิ่งที่ต้องการ!
โม่อูได้แต่เยาะเย้ยอยู่ภายในใจ กำจัดหนามโลหิตอย่างนั้นหรือ กำลังล้อเล่นอยู่หรือไงกัน?
เจ้าเมืองของพวกเขาวิปลาสยิ่งกว่านั้นเสียอีก เพราะนางสามารถใช้ประโยชน์จากหนามโลหิตที่อยู่ทั่วทั้งเมืองได้ และพวกมันยังฟังแต่คำสั่งของนางอีกด้วย
แต่ท่านเจ้าเมืองได้บอกเอาไว้แล้วว่า ไม่สามารถให้แขกที่เดินทางมาไกลรับรู้เรื่องเล็กน้อยนี้ได้
มิเช่นนั้นหากพวกเขารู้ว่าใต้ดินของเมืองหนามโลหิตถูกปกคลุมไปด้วยหนามโลหิตตั้งแต่หนึ่
