ลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็พาคนเหล่านี้ไป
พวกเขาคือทาส และเมื่อถูกซื้อแล้วก็จะต้องตกเป็นของผู้ซื้อ
และถึงแม้จะรู้ว่าจุดหมายของพวกเขาคือเมืองหนามโลหิต พวกเขาก็ไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
หลังจากที่มาถึงเมืองแล้ว นางก็สั่งให้คนดูแลคนเหล่านี้ และค่อย ๆ ขุดพรสวรรค์ของพวกเขาออกมา
หากมีพรสวรรค์ที่ดีก็จะเลี้ยงดูให้พวกเขาฝึกฝน ปรุงยา หลอมอาวุธหรืออื่น ๆ ได้
หากมีมันสมองที่ดีก็สามารถปลูกฝังความสามารถทางธุรกิจให้พวกเขาได้ ส่วนคนที่มีคุณสมบัติปานกลางก็ทำให้เป็นคนมีชื่อเสียงธรรมดาได้เช่นกัน
เฉี่ยอี้กล่าวว่า “ข้าได้เรียนรู้การเลือกคนจากท่านเจ้าเมืองแล้ว ท่านเจ้าเมืองไม่จำเป็นที่จะต้องเดินทางไปทุกหนทุกแห่ง และไม่ต้องไปตลาดค้าทาสอื่น ๆ อีกแล้วขอรับ มอบให้เป็นหน้า าที่ของพวกเราก็พอแล้ว”
เฉี่ยเอ้อร์กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ใช่แล้ว! ท่านเจ้าเมืองรออยู่ที่เมืองก็พอ และหากท่านเจ้าเมืองอารมณ์ดีแล้วละก็ ท่านก็สามารถค้นคว้าเครื่องดื่มที่อร่อยยิ่งกว่านี้ให้พวกเราไ ได้! เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะต้องรักท่านเจ้าเมืองไปจนตา
