ข้าให้ทางเลือกพวกเจ้าทั้งหมดสองทาง คือจะเลือกเมืองหนามโลหิตหรือจะเลือกเมืองอื่น ๆ แต่ทว่า ข้าต้องขอเตือนพวกเจ้าหน่อยว่า สหายของเมือง งหนามโลหิตต่างก็ชื่นชอบพวกเจ้าเป็นอย่างมาก หากพวกเจ้าปฏิเสธที่จะอยู่ในเมืองหนามโลหิตแล้วละก็ บางทีพวกมันอาจจะโกรธเอาก็เป็นได้”
กิ่งก้านของหนามโลหิตเหล่านั้นกระจายอยู่บนพื้นผ่านไปมาอยู่รอบตัวพวกเขา ซึ่งมันก็ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาจึงรีบร้อนกล่าวออกมาว่า “ท่านเจ้าเมือง พวกเราเลือ อกที่จะอยู่ที่เมืองหนามโลหิตขอรับ”
หลังจากนั้นก็มีทั้งหมดเก้ากลุ่ม มู่เฉียนซีกล่าวกับรองเจ้าเมืองทั้งยี่สิบเจ็ดคนเหล่านั้นว่า “พวกเจ้าแต่ละกลุ่มสามารถเลือกได้กลุ่มละหนึ่งพันคน แบ่งกันเอาเองได้เลย!”
“ขอรับ!”
พวกเขาต่างเลือกคนที่ดีอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด มู่เฉียนซีกวาดตามองพวกเขาแล้วกล่าวว่า “นับตั้งแต่วันนี้ไป เมืองทั้งยี่สิบเจ็ดเมืองและเมืองหนามโลหิต มีเจ้าเมืองเพียงคนเดียวเท่ านั้น ข้าต้องการให้พวกเจ้ายอมอยู่ใต
