กเขาไม่ถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้น
เพื่อหาโอกาสที่จะรอดชีวิตจากหนึ่งในหมื่นนี้ พวกเขาจึงทำให้เพียงลองต่อสู้ดูเท่านั้น
หลังจากที่พวกเขาต่อสู้กันมาประมาณครึ่งวัน ในที่สุดพวกเขาก็สามารถเข้าไปใกล้ประตูเมือง ท่ามกลางการโจมตีของหนามโลหิตที่อยู่รอบนอกเมืองเหล่านั้นได้แล้ว
เมื่อประตูเมืองเปิดออก พวกเขากลับรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาทันที เพราะภายในจะต้องอันตรายยิ่งกว่าอย่างแน่นอน
ตอนนี้ ด้านหลังของพวกเขาถูกหนามโลหิตขวางทางเอาไว้หมดแล้ว พวกเขาไม่มีทางถอยอีกแล้ว และทำได้เพียงแต่ต้องเดินหน้าไปเท่านั้น
“เข้าไปเร็ว!”
ในตอนที่พวกเขากรูกันเข้าไป มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นมาว่า “ไปเถอะ! พวกเราออกมานานมากแล้ว ฉะนั้นรีบกลับไปพักที่จวนเจ้าเมืองกันเถอะ”
ในตอนที่พวกของมู่เฉียนซีเดินผ่านไป หนามโลหิตที่โจมตีคนอื่นอย่างบ้าคลั่งเหล่านั้นกลับเปิดช่องทางให้พวกเขาได้เดินเข้าไปอย่างสะดวกเป็นอย่างมาก
และที่พวกมันโบกกิ่งก้านนั้นไม่ใช่เพื่อโจมตีผู้คน แต่เพื่อที่จะต้อนรับการกลับมาของเจ้านายต่างหาก
เมื่อพวกของมู่เฉียนซีและเยาเยี่ยเดินเข้าไปในเมืองหนามโลหิตแล้ว ประตูใหญ่ของเมืองหนามโลหิตก็ปิดลงด้วยตนเองทันที
ตอนนี้เมืองหนามโลหิตได้ส่งเสียงคำรามอ
