ลู่อีอีมองลูกผู้พี่ของตนอย่างอ่อนโยน
“ไม่ได้เจอกันนานเลย ท่านพี่ พวกเราคิดถึงท่านมาก”
“ข้าก็คิดถึงพวกเจ้าเหมือนกัน”
ลู่เซิ่งกางแขนกอดทั้งสามไว้ในอ้อมอก
ร่างสูงสองเมตรห้าสิบเซนติเมตรของเขากางแขนยาวเกือบสามเมตร โอบกอดทั้งหมดได้สบายๆ
หมีก่วงอิงมองดูครอบครัวพบหน้ากันด้วยรอยยิ้ม ขอบตาแดงเรื่ออยู่บ้าง
เพื่อทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับลู่เซิ่ง เธอไม่ได้เจอครอบครัวของตัวเองมาหลายร้อยปีแล้ว ในฐานะผู้เข้มแข็งอนธการคนหนึ่ง เธอรู้สึกว่าลู่เซิ่งจะต้องชดเชยเวลา ความพยายาม และความ มเยาว์วัยที่เสียไปหลายปีให้เธอ
“เจ้าอีกคน” ลู่เซิ่งปล่อยทั้งสามแล้วลูบศีรษะของหมีก่วงอิง
“หลายปีมานี้ พึ่งพาเจ้าแล้ว”
“ข้าไม่ใช่ผู้เยาว์ของท่าน มาลูบศีรษะข้าทำไมกัน!” หมีก่วงอิงปัดมือลู่เซิ่งทิ้งอย่างโมโห
“ข้าขอบอกก่อนเลยนะว่า ต่อจากนี้เจ้าจะต้องชดเชยให้ข้า! ผลึกปฐมพลังอะไรนั่น ต้องให้ข้ามาสองสามล้านก้อน...”
“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวข้าจะชดเชยผลึกปฐมพลังบนดาวเคราะห์หลายๆ ดวงให้เจ้าเลย” ลู่เซิ่งตอบด้วยรอยยิ้ม
หมีก่วงอิงพลันอ้าปากค้าง
ดาวเคราะห์หลายดวง!
ปริมาณสำรองต่ำสุดของผลึกปฐมพลัง
