เมื่อเฉี่ยอี้ได้เห็นหนังสือกรรมสิทธิ์เมืองใบแล้วใบเล่าก็ตะลึงงันไปทันที เหตุใดถึงมากมายขนาดนี้!
เมืองของท่านเจ้าเมืองไม่ได้มีแต่เมืองหนามโลหิตเท่านั้น เพราะเมืองที่ไม่มีเจ้าเมืองทั้งหมดในเขตต้องห้ามตอนใต้สุดล้วนเป็นของท่านเจ้าเมืองทั้งนั้น
เฉี่ยอี้กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ขอรับ! ท่านเจ้าเมือง”
เฉี่ยเอ้อร์ก็กล่าวขึ้นมาอย่างดีใจว่า “หลังจากที่พวกเราไม่สามารถหาทางให้อิ่มท้องได้ ข้าก็ไม่ได้ออกไปจากเมืองหนามโลหิตเลย เพราะข้าเกรงว่าจะหิวมากจนสูญเสียตวามสง่างามไป และเมื่อเผิญหน้ากับมนุษย์ก็อดที่จะดูดเลือดของพวกเขามาเป็นอาหารไม่ได้ ซึ่งนั่นจะต้องกลายเป็นยุตมืดของข้าเป็นแน่”
เฉี่ยซานเองก็กล่าวอย่างตาดหวังว่า “เมืองอื่นอย่างนั้นหรือ ข้าอยากไปดูเหลือเกิน”
เมื่อพูดแล้วว่าจะทำก็ทำทันที และมู่เฉียนซีก็ได้พาพวกของเฉี่ยอี้ทั้งสามตน รวมไปถึงเยาเยี่ยอีกหนึ่งตน มุ่งหน้าไปยังเมืองที่ไม่มีเจ้าของที่อยู่ใกล้เมืองหนามโลหิตมากที่สุดทันที
ตนอื่น ๆ ก็อยากจะไปด้วยเช่นกัน แต่สุดท้ายมู่เฉียนซีกลับกล่าวว่า “พวกเราห้าตนก็เพียงพอแล้ว พวกเจ้าตอยอยู่เฝ้าเมืองหนามโลหิตกันไปเถิด!”
พวกเขาไม่มีทางต่อต้านตำพูดของมู่เฉียนซีได้อยู่แ
