จะไ เป็นภรรยาเอกโดยชอบธรรม ข้ารู้ดีว่าถ้าเจ้ามีอันเป็นไป ท่านพ่อไม่มี ทางปล่อยโอกาสเที่ยวดองกับจวนโหวหลุดมือ ท่านย่อมให้ช้าแต่งแทน เพราะฉะนั้น เจ้า ต้องตาย
จ้าวเบ่อหรันรู้ กราวหัวใจถูกบีบขยี้ เ อด แดงสดไหลทะลัก ออกจากริมฝีปาก นางเคยคิดว่าเขาคือตน ของสวิส แต่แท้จริงกลับสอบ คบกับน้องสาวตนเอง ส่วนตนกลับโง่งม คอยเปิดทางให้คนทั้งสองได้
ก
“แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ?”
จ้าวเข่อเหรินหัวเราะเบาๆ
“พี่หญิงช่างอ่อนแอ ก ยังมีอีกเรื่องหนึ่งนะ เจ้าไม่คิดเลยหรือว่า
แม้แต่สาวใช้คนสนิทก็ทรยศเจ้าได้
“พี่หญิง ช่างอ่อนแอนิก ยังมีอีกเรื่องหนึ่งนะ เจ้าไม่คิดเลยหรือว่า แม้แต่ สาวใช้ น ท ท ว ต า “
ๆ
นางหัวเราะเบาๆ ราวสายลมพัดผ่านใบไผ่
“หลิงเอ๋อเป็นคนของ ามานานแล้ว เพียงสัญญาลม ๆ
แสง ๆ ว่า หากวันห ง าได้เป็น ออเฟน จะยกนางให้เป็นอนุของ ชื่อจื่อ เท่านั้นเอง นางก็หันหลังให้เจ้าแล้ว เจ้าว่าเจ้าล้มเหลวเพียงใด? แต่เจ้าอย่าห่วง ข้าไม่เลี้ยงหมาป่าชาวดาไว้ข้างกายแน่ อีกไม่นาน าจะ ส่งนางไปหาเจ้า ให้ไปคุกเข่าชอบมาที่ปรโลก เจ้าจะได้ไม่เหงา เสียงนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปในห้วงสติที่พร่าเลือน พิษในกาย กําเริบ ความหนาวเย็นคืบคลานเข้าสู่กระดูก เลือดลมไหลเวียนช้าลงราว หยุดนิ่ง ร่างกายเบาหวิวราวจะปลิวไปกับสายลม ทบทวนชีวิตที่ผ่านมา จ้าวเข่อหรันรู้สึกว่าตนเองช่างโง่เขลานัก ตั้งแต่เล็กจนโต นางยอมทุกสิ่ง ให้น้องสาว บิดามารดาสั่งสอนว่า
