ต้องบอกว่า เฉี่ยเอ้อร์มีหน้าตาที่งดงามเป็นอย่างมาก ฉะนั้นตอนที่นางร้องไห้จึงน่าสงสารมากเช่นกัน
“เจ้าอย่าคิดมากเกินไปนักเลย ข้าให้!” มู่เฉียนซีกล่าวพลางส่งยาน้ำไปให้ขวดหนึ่ง
นางรับขวดยานั้นมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ท่านเจ้าเมืองยอดเยี่ยมที่สุดเลย ข้าชอบท่านเจ้าเมือง มากที่สุดเลย! การที่ให้ท่านเจ้าเมืองเป็นคนคอยเลี้ยงดู ถือว่าเป็นเรื่องที่ฉลาดที่สุดที่ข้าเคยทำมาแล้ว”
เจ้าคนกลุ่มนี้มีความน่ารักที่แตกต่างจากข่าวลือว่าดุร้ายเป็นอย่างยิ่ง แต่แน่นอนว่าต้องเสนอสิ่งของที่สามารถทำให้พวกมันอิ่มได้อีกด้วย
แต่การที่จะใช้ยาให้อาหารพวกมัน หรือการทำให้พวกมันพึงพอใจ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากสำหรับมู่เฉียนซีเลย
ตลอดทั้งคืนนั้นไม่มีใครนอนหลับสนิทเลยแม้แต่คนเดียว แต่ทว่าพอถึงวันรุ่งขึ้นกลับเคลื่อนไหวราวกับว่ากระปรี้กระเปร่ามากอย่างไรอย่างนั้นเลย
ตอนนี้พวกเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหนามโลหิตได้อย่างปลอดภัย และไม่ถูกหนามโลหิตโจมตีอีกแล้ว
หากสามารถฟื้นฟูเมืองนี้ได้เรียบร้อยเมื่อไร เช่นนั้นก็จะสามารถทำในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ได้สำเร็จ ซึ่งมัน
