นายอาจจะไม่กลับมาอีกแล้วก็เป็นได้
พวกเขารู้ดีว่ามู่เฉียนซีมีความสำคัญมากมายเพียงใด และยาน้ำของนางไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเขาอิ่มท้องเท่านั้น แต่ยังสามารถทำให้พวกเขาและเด็กน้อย คนอื่น ๆ ของพวกเขาเติบโตขึ้นได้อีกด้วย
พวกเขาไม่ได้เติบโตมานานมากแล้ว และความแข็งแกร่งก็เริ่มจะไม่เพียงพอแล้ว
อย่างไรเสียสุดท้ายแล้วนักกินกลุ่มนี้ก็ไม่อาจต้านทานจนต้องยอมศิโรราบต่อของอร่อยเหล่านี้
พวกเขาคิดว่า หากนายท่านกลับมา ก็จะต้องชื่นชมการตัดสินใจที่ชาญฉลาดของพวกเขาอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้หนามโลหิตเหล่านี้ เลือกที่จะทำเช่นนี้
ฝูงชนต่างมึนงงกันไปเล็กน้อย จากนั้นมู่เฉียนซีก็มองไปทางพวกเขาแล้วกล่าวว่า “นับตั้งแต่นี้ไป ข้าคือเจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิตแห่งนี้ และพวก กเจ้าก็ต้องเรียกข้าว่าท่านเจ้าเมืองด้วย!”
“ขอรับ! ท่านเจ้าเมือง!”
“ท่านเจ้าเมือง ทรงพระเจริญหมื่นปี!”
“…”
เรื่องทั้งหมดนี้ช่างน่าเหลือเชื่อเหลือเกิน นอกจากนี้เจ้าเมืองยังสามารถยึดเมืองหนามโลหิตแห่งนี้ได้ โดยที่ไม่ต้องเสียสละใครเลยแม้แต่คนเดียว
นางเพียงแค่นำยาน้ำออกมามากมาย ก็ส
