ับไม่เหมือนกัน เพราะในที่สุดพวกเขาก็เจอนักปรุงยาที่ยอดเยี่ยมแล้วน่ะสิ! และนางก็คือนักปรุงยาที่สามารถดูแลเรื่องกินดื่ม มให้พวกเขาได้อย่างเพียงพออีกด้วย
และในทางเลือกสุดท้าย พวกเขาก็ไม่อยากที่จะกินคนที่ติดตามนางมาเหล่านั้น จนทำให้นักปรุงยาผู้นี้ต้องขุ่นเคืองใจเช่นกัน มิเช่นนั้นพวกเขาก็จะ ะต้องทนหิวโหยต่อไปอย่างแน่นอน
เฉี่ยอี้กล่าวว่า “ข้า…เฉี่ยเอ้อร์ เฉี่ยซาน ความคิดเห็นของพวกเจ้าล่ะ?”
เฉี่ยเอ้อร์มองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “น้องสาวคนสวย พวกเราเฝ้ารอเจ้านายของพวกเรากลับมาที่เมืองแห่งนี้มาโดยตลอด และพวกเราก็เฝ้ารอมานานน นับพันปีแล้ว เจ้าต้องการจะทำอะไรภายในเมืองนี้ก็ได้! เพียงแค่เจ้าตกลงที่จะมอบยาน้ำเหล่านั้นให้พวกเราทุกวัน พวกเราก็จะไม่แทรกแซงเรื่องใด ๆ ขอ องเจ้าและมนุษย์เหล่านี้ แต่ทว่า…เรื่องกรรมสิทธิ์ของเมืองหนามโลหิตแห่งนี้ พวกเราไม่สามารถยอมรับได้ว่ามันเป็นของเจ้า”
มู่เฉียนซีมองไปทางพวกเขาเหล่านี้ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นพืช
