คนที่มาก็คือชายหนุ่มคนหนึ่ง เขามีเส้นผมและดวงตาเป็นสีแดงเลือด แม้ว่าร่างกายจะเป็นมนุษย์ แต่กลับไม่ได้ดูเหมือนมนุษย์ขนาดนั้น
“พืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะ!” สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปมาทันที
พืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะ ทั่วทั้งคุกโลหิตนอกจากท่านอ๋องจิ่วเยี่ยแล้ว คงจะไม่มีผู้ใดสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แน่
สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเช่นนี้ เพียงแค่โบกมืออย่างแผ่วเบา ก็สามารถสังหารพวกเขานับพันคนได้ในพริบตาเดียวแล้ว
อันตรายมาก!
แต่ว่าสิ่งที่เป็นอันตรายเช่นนั้น กลับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพระชายาของพวกเขาแล้วกล่าวทักทายว่า “แขกผู้ทรงเกียรติเอ๋ย ยินดีต้อนรับเจ้าเข้าสู่เมื องหนามโลหิต! เจ้ามีสิ่งใดที่ต้องการ พวกเราก็สามารถไปคุยกันที่จวนเจ้าเมืองได้”
ทั้งสง่างาม และมีมารยาทเป็นอย่างมาก!
ทุกคนต่างงุนงงไปตาม ๆ กัน หนามโลหิตอันโหดเหี้ยมที่จินตนาการเอาไว้เป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน มันกลายพันธุ์ไปแล้วหรือ!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ตกลง พวกเราไปคุยกันที่จวนเจ้าเมืองเถอะ”
แม้ว่าจวนเจ้าเมืองจะทรุดโทรมไปเล็กน้อย แค่ทว่าพื้นและผนังภายในกลับถูกขัดจนเงาวับ นอกจากนี้ยังประดับประดาด้วยสิ่งของหรูหรามากมายอี
