าใกล้มู่เฉียนซีอีกครั้ง
จากนั้นมู่เฉียนซีก็เปิดขวดยาน้ำนั้นออก กลิ่นหอมของมันพลันฟุ้งกระจายออกมาจากข้างในขวดนี้ ซึ่งมันก็ทำให้หนามโลหิตทั่วทั้งเมืองเริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมาทันที
“หอมมาก! มันหอมมากเลย!”
“มันน่าอร่อยเหลือเกิน!”
“ฮืออออ! หลังจากที่นายท่านจากไปแล้ว พวกข้าก็ไม่ได้กลิ่นที่น่าอร่อยเช่นนี้มานานมากแล้ว เพียงแค่สูดมันเข้าไป ข้าก็รู้สึกว่าถึงตายก็ไม่เสียดายแล้ว”
มีเสียงบางอย่างดังขึ้นไปทั่วทั้งเมือง เมื่อได้ยินเสียงที่เคลิบเคลิ้มของพวกเขามุมปากของมู่เฉียนซีก็ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย หนามโลหิตไม่ใช่หนึ่งในพืชกลายพันธุ์ที่มีพลังในการ รสังหารและดุร้ายมากที่สุดในแดนนรกอย่างนั้นหรือ?
เพราะอะไร? เพราะอะไรพวกมันถึงได้กล่าวเช่นนี้ออกมา มันช่างให้รู้สึกเหมือนกับนักกินที่โง่เขลาอย่างไรอย่างนั้นเลย
เมื่อคิดไปถึงนักกิน มู่เฉียนซีก็นึกถึงเจ้านักกินจวินโม่ของแดนซวนเทียนขึ้นมาทันที และไม่รู้ว่าหลังจากที่นางจากมานานถึงขนาดนี้ เจ้าหมอนั่นจะสามารถหาอาหารเลิศรสกินได้สมใจ จอยากแล้วหรือยัง
จวินโม่เป
