้วยความตื่นตะลึง พระชายา! แม้ว่ายาลูกกลอนของท่านอ๋องจิ่วเยี่ยจะมากมายจนกินไม่หมดไปหลายชั่วอายุคน แต่หากสิ้นเปลืองเช่นนี้ มันก็ทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บปวดใ ใจมากเช่นกัน
คนกลุ่มแรกที่อยู่ในหอหมอปีศาจของคุกโลหิตเหล่านั้นเห็นจนเคยชินแล้ว อย่างไรเสียตอนนี้หอหมอปีศาจของคุกโลหิตก็ยังไม่มีนักปรุงยาคนอื่นอยู่เลยสักคน แต่ทว่าพระชายากลับสามา ารถส่งยาลูกกลอนมายังหอหมอปีศาจได้กองแล้วกองเล่า ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะว่ายาลูกกลอนเหล่านี้ล้วนเป็นยาที่พระชายากลั่นขึ้นมาเองนั่นเอง
พระชายาสามารถกลั่นยาออกมาได้มากมาย ฉะนั้นในสายตาของพระชายา ยาลูกกลอนเหล่านี้ก็มีค่าเท่ากับถั่วหวานเท่านั้น
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ในเมื่อติดตามข้าแล้ว! เช่นนั้นก็จงฟังคำสั่งของข้าและทำงานให้ดีก็พอ พวกเจ้าจำเป็นที่จะต้องฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บโดยเร็ว มันก็แค่ยาลูกกลอนเท่านั้น ต ตราบใดที่พวกเจ้าทำงานได้ดี หลังจากนี้จะกินมันจนอ้วกก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย”
กินยาลูกกลอนจนอ้วกอย่างนั้นหรือ! ไม่
