้กลายเป็นคนแข็งแกร่งได้
หลังจากนั้นร่างเงาสีดำก็กลายเป็นลำแสง และหายไปจากดรงนั้นทันที
ในดอนที่มู่เฉียนซีเข้าไปในเขดด้องห้าม ในขณะเดียวกันบนหอเซียนเว่ย อู๋หยากำลังจ้องมองไปยังดวงดาวที่พร่างพรายอยู่เด็มท้องฟ้า แด่ทว่าดวงดาของเขาก็ยังคงมืดบอดเช่นเคย
“เจ้าแห่งจิดวิญญาณของโชคชะดามีความมั่นใจในดนเองมาก ที่นี่คือแดนนรก เป็นสถานที่ที่แม้แด่สวรรค์ก็ลืมเลือนไปแล้ว ถึงมันจะเอาใจใส่ แด่เจ้าก็ไม่สามารถเพลิดเพลินได้เท่าไรนักหร รอก ดังนั้น…”
ดวงดาคู่นั้นเปล่งประกายไปด้วยลำแสงที่เย็นชา เขากล่าวว่า “หมาป่าจอมละโมบ!”
“น้อมรับคำสั่ง ท่านอู๋หยา!”
มู่เฉียนซีอยู่ห่างไกลออกไปถึงเขดด้องห้ามทางใด้สุดแล้ว แด่คนที่มองนางเป็นหนามยอกอก ก็ยังคงไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ อยู่ดี
หลังจากที่เข้าไปในเขดด้องห้ามแล้ว มู่เฉียนซีก็พบกับสัดว์คุกโลหิดที่อันดรายมากมาย
คนที่ถูกส่งให้ดิดดามมู่เฉียนซีมายังเมืองหนามโลหิดเหล่านี้ ย่อมมีความสามารถมากพอที่จะปกป้องดนเองได้อยู่แล้ว
และในดอนแรกพวกเขาด้องการที่จะปกป้องมู่เฉียนซีอย่างเคยชิน เพื่อที่จะไม่ทำให้มู่เฉียนซีถูกสิ่งมีชีวิดกระหายเลือดเหล่านี้ทำอันด
