ติอันล้ำค่าของจิ่วเยี่ยว่ามีความสามารถอ่อนแอ และต้องการท ที่จะบีบนางให้ออกไปจากคุกโลหิตด้วยตนเอง นอกจากนี้ยังให้คนที่อยู่ในระดับเจ้าครองดินแดนคนหนึ่งมาประลองกับคนงามอีกด้วย
สิ่งต่าง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดเหล่านี้ ได้ไปกระตุ้นต่อมโมโหของจิ่วเยี่ยอย่างสมบูรณ์แล้ว และทันใดนั้นจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวก็แพร่กระจายออกมา
และสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ ก็มีเพียงแค่ความตายเท่านั้น
บนใบหน้าของคนเหล่านี้ไม่มีสีเลือดอย่างสมบูรณ์แล้ว เพราะความตายกำลังใกล้เข้ามา และถึงพวกเขาจะเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ถึงจะมาเสียใจภายหลังเอาตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้ว
พรวด พรวด พรวด
ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้รับบาดเจ็บภายในอย่างสาหัส
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าตามข้ามา”
ในตอนที่จิ่วเยี่ยกำลังต้องการจะฆ่าคนเหล่านี้ มู่เฉียนซีกลับไม่มองพวกเขาเลยแม้แต่น้อย และรีบพาจิ่วเยี่ยจากไป
ทันทีที่เสียงของมู่เฉียนซีดังขึ้นมา จิตสังหารของเขาก็หายไป ซึ่งคนเหล่านี้ก็อ้าปากหายใจอยู่บนพื้นราวกับปลาใกล้ตายอย่างไรอย่างนั้น และหลังจากนั้นก็ได้แต่มองแผ่นหลังขอ
