“ในเมื่อเจ้าบอกว่ามีประโยชน์ เช่นนั้นย่อมต้องเก็บเอาไว้ แม้ว่าความจริงแล้วอยากที่จะทำลายทิ้งไปเสีย แต่ก็ไม่อยากให้เจ้าต้องมาลงมือเอง และเพื่อประสบการณ์ในแดนนรกของข้า จะให้ขาดคนเช่นนี้ไปได้อย่างไร” มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
จื่อโยวผงะไปครู่หนึ่ง พลางกล่าวว่า “คนงามนี่เจ้ากำลังจะใช้พวกเขาเพื่อสร้างแรงกดดันให้ตนเองอย่างนั้นหรือ!”
“ใช่แล้ว!”
“ไปกันเถอะ! กลับไปเยี่ยมจิ่วเยี่ยกัน” มู่เฉียนซีกล่าว
ตอนนี้จิ่วเยี่ยยังไม่ตื่นขึ้นมา มู่เฉียนซีจึงกล่าวกับจื่อโยวว่า “ข้าคิดว่าหลังจากที่จัดการปัญหาที่เข้ามาไม่หยุดหย่อนนี้เรียบร้อยแล้ว จิ่วเยี่ยก็น่าจะฟื้นขึ้นมา”
จื่อโยวกล่าวว่า “คนงาม ความหมายของเจ้าคือ?”
“มีคนฉวยโอกาสตอนที่จิ่วเยี่ยไม่ได้สติบีบบังคับให้ข้าจากไป แต่ทว่ายิ่งต้องการให้ข้าจากไปมากเท่าไร ข้าก็จะไม่มีทางจากไปอย่างแน่นอน” มู่เฉียนซีกล่าว
มู่เฉียนซีรีบฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว จื่อโยวได้บอกข้อมูลและความสามารถบางอย่างของหลานชายของเจ้าราชทินนามเฮยเทียนผู้นั้นกับมู่เฉียนซี และเวลาที่ต้องประลองกันก็มาถึงอย่างรวด
