ะทันหัน ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปทางอู๋หยาอย่างไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลย
พลังแห่งความมืดอันน่าสะพรึงกลัวได้ขังอู๋หยาเอาไว้ ราวกับว่าต้องการที่จะฉีกเขาออกเป็นชิ้น ๆ ก็มิปาน
“ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าทำเช่นนี้? อู๋หยา”
แม้ว่าจะไม่มีคนบอกจิ่วเยี่ย ว่าเลือดนั้นเป็นของใคร แต่จิ่วเยี่ยจะไม่คุ้นเคยกับกลิ่นเลือดนี้ได้อย่างไร
แม้ว่ามันจะถูกทำให้เจือจางกว่านี้อีกเป็นร้อยเท่า แต่เขาก็ไม่มีทางที่จะจำไม่ได้แน่นอน
ถึงแม้ว่าความตายกำลังจะใกล้เข้ามา แต่สีหน้าของอู๋หยาก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ดี เขาไม่มีทั้งความกลัวและไม่มีร่องรอยของความเสียใจเลยแม้แต่น้อย
เขามองไปยังจิ่วเยี่ยด้วยความสงบแล้วกล่าวว่า “หากฝ่าบาทเคืองพระทัย เหตุใดถึงไม่ฆ่ากระหม่อมเสียล่ะ?”
“เจ้าตายไม่ได้น่ะสิ!”
ตูมมม
พลังที่น่าสะพรึงกลัว ได้โจมตีอู๋หยาจนลอยกระเด็นออกไปนอกห้องนอน และเขาก็ได้ชนเข้ากับกำแพงจนมันพังทลายลงมาก่อนที่จะหยุดลง
“ท่านอู๋หยา!” ผู้คนต่างจ้องมองไปที่ใบหน้าอันซีดเผือดของอู๋หยาที่ตอนนี้ซีดเซียวมากขึ้นไปอีก มุมปากของเขาก็มีเลือดไหลออกมา แต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงแต่อย่างใด
ในคุกโลหิตคนที่กล้าทำร้ายท่านอู๋หยาเช่นนี้ และกล้าทำให้ท่านอู๋หยาบาดเจ
