เทพสังหารแล้ว เหตุใดเจ้าถึงไม่กลับไปที่ พระราชวังล่ะ! มันมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมากมายเลยนะ! ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะตายแล้ว แต่เจ้าก็ยังนั่งดูเฉย ๆ อย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่อยากสนใจ ข้าอยากอยู่เป็นเพื่อนซี!” จิ่วเยี่ยกล่าวปฏิเสธอย่างเย็นชา
“เช่นนั้นเจ้าไม่คิดจะแย่งชิงดินแดนมาให้คนงามแล้วอย่างนั้นหรือ? เจ้าคงจะไม่ได้คิดจะใช้วาทศิลป์หลอกล่อคนงามหรอกใช่ไหม! เยี่ย เจ้าตั้งใจหลอกคนงามมาจนถึงแดนนรกเลยอย่างนั้นสินะ ข้ามองไม่ออกเลยจริง ๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเยี่ยจะเป็นคนเช่นนี้”
“เรื่องจุกจิกเหล่านั้นไม่เห็นต้องให้ข้าเป็นคนจัดการเลย เพียงแค่ฆ่าพวกอ๋องเหล่านั้นเสีย ก็เรียบร้อยแล้วมิใช่หรือ!?” แววตาของจิ่วเยี่ยฉายแววมืดมนออกมา
“คนงาม เจ้ามาดูแลเยี่ยของเจ้าหน่อยเถอะ! ข้าอยากจะพักผ่อนแล้ว!” จื่อโยวกุมหน้าอกพลางกล่าวอย่างจนปัญญา
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็กล่าวกับจิ่วเยี่ยว่า “พวกเราควรจะกลับไปได้แล้วล่ะ”
หากจิ่วเยี่ยต้องการที่จะท้าทายหกอ๋องจริง ๆ มู่เฉียนซีคงจะต้องหยุดเขาเอาไว้อย่างแน่นอน
แม้ว่าตอนนี้ทั้งหกอ๋องคงจะเปลี่ยนไปมาก
