แต่ทว่าจิ่วเยี่ยในตอนนี้ดูท่าทางเหมือนกับว่าจะยังไม่หนำใจอย่างสิ้นเชิง เขาจ้องมองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “ข้ายังกินไม่อิ่มเลย หนทางยังอีกยาวไกลนัก!”
“อื้อ…”
ระลอกน้ำแผ่กระจายออกมา เส้นผมเล็กละเอียดพัวพันเข้าด้วยกัน ราวกับกำลังเริงระบำอยู่ในน้ำอย่างไรอย่างนั้น
การรับปากเรื่องของมู่เฉียนซี จิ่วเยี่ยย่อมสามารถทำได้อยู่แล้ว ดังนั้นหลังจากที่ออกไปจากหุบเขาลั่วซีแห่งนี้แล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังเมืองเทพสังหารทันที
ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยมักจะสวมหน้ากากอยู่เสมอ และน้อยคนนักที่จะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา แต่ทว่าด้วยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงตอนปรากฏตัวออกมาที่เมืองเทพสังหารนั้น ก็ทำให้ ผู้คนค่อนข้างหวาดกลัว และถอนห่างออกไปจากเขาไปไกลเลยทีเดียว
แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของจิ่วเยี่ยจะงดงามยิ่งกว่าภูตสวรรค์ ก็ไม่มีคนกล้าเหลือบมองเขาแม้แต่นิดเดียวอยู่ดี
ผู้ที่แข็งแกร่งผู้นี้พวกเขาไม่สามารถยั่วยุได้เลย!
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าเก็บกลิ่นอายหน่อยเถอะ เจ้าดูสิทำคนอื่นกลัวไปหมดแล้ว”
และเมื่อจิ่วเยี่ยจะเก็บกลิ่นอายไป เขากลับต้องมาเสียใจ
