ทันหัน
ร่างเงาสีขาวนวลร่างหนึ่งจ้องมองไปทางพระราชวังคุกโลหิตนั้น และดวงตาคู่หนึ่งก็จับจ้องไปที่ร่างสีดำและร่างสีม่วงที่อยู่บนนั้น ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
“ฝ่าบาท ในที่สุดพระองค์ก็หลุดพ้นจากนางแล้วใช่หรือไม่?”
หลังจากนั้น จิ่วเยี่ยก็กอดมู่เฉียนซีเอาไว้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก จากนั้นเขาก็กลายเป็นลำแสงสีดำ และหายไปต่อหน้าต่อตาทุกคนทันที
“ที่นี่คือห้องของข้าเอง ซีอยู่ที่นี่นะ!” จิ่วเยี่ยกล่าวพลางมองไปที่มู่เฉียนซี
“ข้าว่านะจิ่วเยี่ย พระราชวังของเจ้าค่อนข้างใหญ่โตเลยทีเดียว หรือว่าไม่สามารถส่งข้าไปที่พระราชวังได้อย่างนั้นหรือ? ”
“ซีต้องอยู่ข้างในนี้เท่านั้น เพราะเจ้าคือพระชายาของข้า!”
“นั่นเป็นเพียงคำพูดไร้สาระของจื่อโยวต่างหาก ข้ายังไม่ได้แต่งงานกับเจ้าเสียหน่อย!”
จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม มันก็ใกล้แล้วล่ะ!”
ใบหน้าที่งดงามของจิ่วเยี่ยเข้ามาใกล้หน้าของมู่เฉียนซี และลมหายใจของเขาก็ร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
เขากอดนางเอาไว้พลางกล่าวว่า “ห้องของข้า ก็คือห้องของซีด้วยเช่นกัน หากซีต้องการจะไปอยู่ที่อื่น เช่นนั้นก็ทำลายสถานที่อื่นให้หมดก็พอแล้ว”
เห็นได้ชัดว่านางเป็นท
