ลิงจ้องมองไปยังชายที่อยู่เบื้องหน้าเขาผู้นี้ ซึ่งเดิมทีแล้วเขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตนเองเลย
เขาคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่เรื่องโกหกเท่านั้น มันเป็นเรื่องโกหก…
มีเสียงถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา “ตามข้ามาสิ!”
เขาค่อย ๆ เดินตามไปจนถึงเรือนหลัก เพราะทุกย่างก้าวเป็นไปอย่างเชื่องช้าจึงทำให้มู่เฟิงหลิงอยากที่จะเข้าไปประคองและพาไปยังจุดหมายปลายทางให้เร็วที่สุด แต่เขาก็ไม่ได้ทำเช่ นนั้นอยู่ดี
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่แข็งแกร่งและเย่อหยิ่งของเขา มู่เฟิงหลิงก็รู้แล้วว่า เขาไม่สามารถทำได้!
เขาเข้าใจชายผู้นี้เป็นอย่างดี ทั้งยังเข้าใจลักษณะนิสัยของเขาอีกด้วย!
และเขาก็เดินเข้าไปจนถึงในเรือนหลักอย่างเงียบสงบ จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง
มุมปากของเขาคลี่ยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา “ที่แท้ข้าก็เจอซีเอ๋อร์มานานแล้วนี่เอง ข้าคงไม่รู้เลยหากน้องรองไม่ปรากฏตัวออกมา ด้วยร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ ทั้งยังมีความสามารถ เท่ากับศูนย์อย่างข้า คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่สายตาก็ยังแย่ลงตามไปด้วย น้องรองเจ้าว่าซีเอ๋อร์จะผิดหวัง
