หลังจากที่มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาแล้ว คนป่วยของนางก็ตื่นขึ้นมาพอดีเช่นกัน
เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองดีขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ จากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แม่หนูกลับมาแล้วสินะ เจ้าช่วยข้าไว้อีกแล้ว”
ในขณะที่เขากำลังจะหมดสติ เขากลับสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีใครคนหนึ่งอยู่ข้างกายเขามาตลอด
กลิ่นอายที่คุ้นเคยนั้น ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดเป็นอย่างยิ่ง นางพยายามเป็นอย่างมากที่จะลากเขาออกมาจากเหวลึกแห่งความตาย นอกจากนี้นางยังมอบชีวิตใหม่ให้เขาอีกด้วย
มู่เฉียนซีผลักประตูเปิดออกแล้วเดินเข้ามา เขาพยักพลางกล่าวว่า “อื้ม! ข้ากลับมาแล้ว โชคดีที่ข้าไม่ได้กลับมาช้าเกินไป มิเช่นนั้นข้าต้องเสียใจไปตลอดชีวิตเป็นแน่”
มู่เฉียนซีเดินมาถึงข้างกายของเขา จากนั้นก็ตรวจดูร่างกายของเขา พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าทำสำเร็จแล้ว”
“ได้ยินมาว่าเจ้าชอบดื่มชาอย่างนั้นหรือ จากนี้ไปเจ้าก็มาเดิมชากับข้าทุกวันเลยสิ!”
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็ได้หยิบโหลใบใหญ่ออกมามอบให้กับไป๋เจ๋อ และทันทีที่ไป๋เจ๋อเปิดโหลใบนั้นออก ก็ต้องตื่นตกใจเป็นอย่างมาก
สิ่งของที่บรรจุอยู่ภายในนั้นล้วนเป็นใบไม้แห่งชีวิตทั้งสิ้น ซึ่งมีอย่างน้อยก็หลายหมื่นใบเลยทีเ
